Hoelang kan een regendruppel bevroren blijven in een gletsjer?

Heb je weleens een ijsblokje vastgehouden en gevoeld hoe je hand koud en nat werd? Hoog in de bergen en ver weg, onderaan de wereld, liggen enorme rivieren van ijs: gletsjers. Dat roept een mooie vraag op: hoelang kan een regendruppel bevroren blijven in een gletsjer?

Boven op een gletsjer is de lucht heel koud. Daarom valt water uit de wolken daar als sneeuw in plaats van regen. Ons kleine druppeltje landt als een piepkleine sneeuwvlok op de gletsjer.

Ook in de zomer blijft het daar te koud om alle sneeuw te laten smelten. Onze sneeuwvlok smelt dus niet weg. De volgende winter valt er nieuwe sneeuw bovenop, als een verse witte deken.

Jaar na jaar komt er meer sneeuw bij en raakt onze sneeuwvlok steeds dieper begraven. Al die sneeuw erboven is zwaar, net als een enorme stapel kussens. Wat denk je dat er met de zachte sneeuw onderaan gebeurt als al dat gewicht erop drukt?

Het gewicht drukt de oude sneeuw stevig samen en perst de lucht tussen de vlokken uit. Beetje bij beetje verandert de luchtige sneeuw in hard, helder ijs. Ons druppeltje zit nu bevroren in de gletsjer, diep in de kou en het donker.

Een gletsjer staat alleen nooit stil. Het zware ijs kruipt de berg af, nog langzamer dan een slak. Ons bevroren druppeltje reist binnen in het ijs mee.

Aan het lage uiteinde van de gletsjer is de lucht warmer. Daar smelt het ijs tot kleine stroompjes, of breken grote stukken af die in zee wegdrijven. Daar verandert ons druppeltje uiteindelijk weer in water.

Het druppeltje blijft dus bevroren zolang zijn reis door de gletsjer duurt. In een berggletsjer bereikt het ijs na een paar honderd jaar het warme uiteinde. Toen die sneeuw viel, waren zelfs de grootouders van jouw grootouders nog niet geboren.

Onderaan de wereld ligt een koud land dat Antarctica heet. Een ijskap bedekt dat land. Een ijskap is een gletsjer die zo groot is dat hij een heel land bedekt. Op de dikste plekken is het ijs zo diep als een grote berg hoog is.

Diep in de ijskap beweegt het oudste ijs bijna niet, en warme lucht komt er nooit. Wetenschappers hebben diep in het ijs geboord en ijs gevonden dat al meer dan een miljoen jaar bevroren is. Dat ijs lag er al te wachten voordat er mensen zoals wij op aarde waren.

Ons bijzondere woord van vandaag: ijskap. Een druppeltje dat onder nieuwe sneeuw begraven raakt, blijft bevroren tot het kruipende ijs het naar het warme uiteinde brengt: een paar honderd jaar in een berggletsjer, maar diep in een ijskap beweegt het ijs bijna niet, waardoor het meer dan een miljoen jaar bevroren blijft.

Als je weer sneeuw ziet vallen, kun je je voorstellen hoe één piepklein vlokje aan zijn lange, stille slaap in het ijs begint.