Waarom kan een paperclip aan een magneet een andere paperclip optillen?

Heb jij weleens een magneet bij een paperclip gehouden? Klik! De paperclip springt omhoog en blijft stevig hangen. Dan kan er iets verrassends gebeuren.

Je houdt een tweede paperclip tegen de eerste. Die blijft ook hangen! De tweede paperclip raakt de magneet helemaal niet. Waarom kan een paperclip aan een magneet een andere paperclip optillen?

Een paperclip is gemaakt van staal, een sterk, glimmend metaal. Magneten trekken aan staal. Daarom pakt een magneet wel een paperclip, maar geen waskrijtje en geen sok.

Een magneet heeft een trekkracht die we niet kunnen zien. Die trekkracht reikt een klein stukje rond de magneet. Daarom sprong de paperclip al omhoog voordat hij de magneet raakte. Je ziet de trekkracht niet, maar je ziet wel dat hij trekt.

Dan raakt de magneet de stalen paperclip. Meteen stuurt de magneet zijn trekkracht de paperclip in. De trekkracht gaat door de hele paperclip, van het ene uiteinde naar het andere. De paperclip ziet er hetzelfde uit, maar vanbinnen is hij veranderd.

Met die trekkracht vanbinnen wordt de paperclip zelf een kleine magneet. Hij blijft een kleine magneet zolang hij de grote raakt. Denk maar aan wat de grote magneet met de eerste paperclip deed. Wat denk jij dat een kleine magneet kan doen?

Hij kan trekken, net als de grote magneet! De eerste paperclip trekt aan de tweede stalen paperclip. Hup, daar komt hij omhoog, en hij blijft stevig hangen. Nu bungelen er twee paperclips op een rij, de een onder de ander.

De grote magneet stuurt zijn trekkracht de stalen paperclip in. Daardoor wordt de paperclip een kleine magneet, en die trekt de volgende paperclip.

Twee glimmende stalen paperclips hangen aan de magneet. De bovenste houdt de onderste vast, als een piepklein schommelend kettinkje.