Hoe vindt een uil muizen in het donker?

Het is nacht. Het veld is donker en stil. Een klein muisje scharrelt door het hoge gras. Hoog op een paaltje van het hek zit een kerkuil te wachten.

Doe je ogen even dicht en luister maar. Hoor je geluidjes om je heen, ook in het donker? Hoe vindt de uil die muis dan, als hij hem bijna niet kan zien?

Bij elke stap maakt de muis geritsel, dat is een zacht, knisperend geluidje, net als gefluister. Zijn pootjes strijken langs het droge gras en de blaadjes. De uil luistert heel goed naar dat geritsel.

Het gezicht van de uil is rond en plat, net een klein schoteltje. De veren op zijn gezicht vangen het geritsel op. Ze sturen het geluid naar de oren van de uil, zoals een holle hand geluid opvangt.

De oren van de uil zitten verstopt onder de veren, aan elke kant van zijn gezicht. Je kunt ze niet zien, maar ze zijn er wel. Zijn oren zitten scheef, dat betekent dat het ene oor hoger zit dan het andere.

Doordat de oren scheef zitten, komt het geritsel er net een beetje anders binnen. Het ene oor hoort het iets harder dan het andere. Zo merkt de uil waar het geluid vandaan komt. Wat denk je dat de uil nu met zijn kop doet?

De uil draait zijn kop, langzaam, stukje voor stukje. Hij stopt als het geritsel in allebei zijn scheve oren hetzelfde klinkt. Nu is zijn gezicht precies naar de muis gericht.

De uil spreidt zijn vleugels en vliegt naar beneden, precies naar dat plekje. De muis zit verstopt onder het gras, maar de uil weet waar hij is. Zijn oren hebben de muis gevonden, niet zijn ogen.

De muis maakt geritsel, en de scheve oren van de uil laten zien waar hij heen moet vliegen. Zo vindt de uil de muis met zijn oren, ook in het donker.

Het donkere veld is weer stil. Daar zit de kerkuil weer rustig op zijn paaltje, met zijn ronde gezicht naar het hoge gras.