Hoe wordt een rups een vlinder?

Heb jij weleens een harige rups over een blad zien kruipen? Hij beweegt langzaam en knabbelt onderweg. Misschien heeft er wel eens een over je vinger gekriebeld.

En heb je weleens een vlinder voorbij zien fladderen op vrolijke, felle vleugels? Die vlinder was vroeger ook een rups. Hoe wordt een rups nou een vlinder?

Eerst eet de rups, en hij eet maar door. Hij kauwt het ene blaadje na het andere op, de hele dag lang. Van al dat eten wordt hij groot en sterk voor de verandering die eraan komt.

Is de rups groot genoeg, dan stopt hij met eten. Hij zoekt een veilig takje en gaat er ondersteboven aan hangen. Hij houdt zich stevig vast, zodat hij stil blijft voor zijn grote verandering.

Dan kronkelt de rups uit zijn oude huid. Daaronder zit een glad, hard omhulsel. Dat heet een pop. Een pop is een knus, hard huisje dat de rups veilig houdt terwijl hij verandert.

Nu hangt de pop heel stil aan het takje. Van buiten zie je niets bewegen. Wat denk jij dat er binnen in de pop gebeurt?

Binnenin verandert de rups zijn hele lijf! Zijn oude lijf wordt zacht, bijna als soep. Uit dat zachte lijf beginnen nieuwe vleugels en nieuwe pootjes te groeien.

Is het nieuwe lijf klaar, dan duwt de vlinder de pop open. Hij klimt eruit! Zijn vleugels zijn nat en verfrommeld, net een opgevouwen papieren servetje.

De vlinder houdt zich vast aan het takje en wacht. Hij duwt vocht uit zijn lijf in zijn vleugels. Daardoor worden ze groot en plat, en dan kunnen ze drogen.

Al snel zijn zijn vleugels droog en sterk. De vlinder klapt ermee en vliegt op van het takje. Daar gaat hij, de zon in!

Een rups eet tot hij groot is en krijgt dan vleugels in zijn pop. Daarna klimt hij eruit als vlinder.

De lege pop blijft achter aan het takje. De nieuwe vlinder fladdert weg op vrolijke, felle vleugels, hoog boven het blad waar hij ooit over kroop.