Waarom klinkt een strakkere gitaarsnaar hoger?

Heb je weleens een elastiekje tussen je vingers gespannen en eraan getokkeld? Toing! Trek je het een beetje strakker en tokkel je nog eens, dan klinkt die toing hoger.

Met een gitaarsnaar gaat het net zo. Gitaristen draaien aan kleine knopjes bovenaan de gitaar om elke snaar strakker of losser te zetten. Maar waarom klinkt een strakkere snaar nou hoger?

Als een gitarist aan een snaar tokkelt, zwiept de snaar weg van het midden en veert er weer voorbij, steeds opnieuw. De snaar gaat nu trillen, dat betekent dat hij supersnel heen en weer beweegt. Daarom zie je een getokkelde snaar als een wazige streep.

Elke keer dat de snaar heen en weer zwaait, geeft hij de lucht eromheen een piepklein duwtje. Die duwtjes reizen door de lucht als kringen in een vijver, helemaal tot aan je oren. Zo hoor je de gitaar.

Elk geluid heeft een toonhoogte, dat is hoe hoog of hoe laag het klinkt. Een snaar die sneller trilt, stuurt elke seconde meer duwtjes naar je oren. Meer duwtjes per seconde geven een hogere toonhoogte.

Laten we nu eens aan een strakke snaar denken. Trekt de gitarist een strakke snaar opzij, dan trekt die heel hard terug naar het midden, zoals een uitgerekt elastiekje dat terugschiet. Wat denk je dat die harde ruk doet met hoe de snaar beweegt?

De snaar gaat er sneller van trillen! Door die sterke ruk schiet de snaar vlug terug naar het midden, dus zwaait hij elke seconde veel vaker heen en weer. Een strakke snaar trilt sneller en zingt met een hogere toonhoogte.

Een losse snaar trekt maar zachtjes terug, dus zwaait hij langzaam en lui heen en weer. Er komen elke seconde minder duwtjes bij je oren aan, en dan hoor je een lage, diepe toonhoogte.

Laten we onze twee woorden onthouden: trillen en toonhoogte. Een strakkere snaar trekt harder terug, dus gaat hij sneller trillen, en sneller trillen geeft een hogere toonhoogte.

Welterusten, en droom maar fijn van zachte, vrolijke muziek.