Waarom zakken we niet in elkaar als een drilpudding?

Heb je weleens zachtjes een schaaltje drilpudding geschud? Voel maar hoe de pudding wiebelt en trilt. Wiebel, wabbel, wiebel, wabbel!

Je buik en je armen voelen ook zacht, een beetje als drilpudding. Waarom zak je dan niet in elkaar tot een wiebelend hoopje? Dat gaan we samen ontdekken.

Drilpudding is helemaal zacht, ook vanbinnen. Er zit niets hards in om hem stevig te houden. Daarom wiebelt hij alle kanten op en zakt hij in elkaar als je hem schudt.

Bij jouw lichaam is dat anders. Onder je zachte huid zitten botten. Botten zijn hard, dus ze houden hun vorm en buigen niet zoals drilpudding.

Je botten sluiten op elkaar aan, van je hoofd tot je tenen. Samen vormen ze je skelet. Dat is het harde raamwerk binnen in je lichaam. Je skelet houdt je overeind, zoals tentstokken een tent overeind houden.

Midden in je rug heeft je skelet een lange rij kleine botten. Ze staan op elkaar, als een stapeltje. Waarmee helpt die rij botten jou, denk je?

Die houdt je rug mooi rechtop! Die rij heet je ruggengraat. Je ruggengraat is de rij botten die door je rug loopt. Dankzij je ruggengraat kun je rechtop zitten zonder in elkaar te zakken.

De lange botten in je benen dragen je heupen. Je heupen dragen je ruggengraat. Samen dragen ze jou, zoals de poten een tafel dragen. Zo kun je staan zonder naar de grond te zakken.

De zachte delen van je lichaam zitten om je skelet heen. Ze hangen eraan, zoals een jas aan een kleerhanger. De harde botten geven je zachte lichaam zijn vorm.

Skelet, ruggengraat. Je zakt niet in elkaar doordat je harde skelet vanbinnen je zachte lichaam overeind houdt.

Droom maar fijn, kleintje, terwijl je lekker knus en rustig in je warme bed ligt.