Hoe ontdekt mijn lichaam een bacil die stiekem naar binnen sluipt?

Denk eens aan de laatste keer dat je je knie schaafde en het prikte. Zo'n schaafwond maakt een klein deurtje in je huid. Bacillen kunnen daar zomaar doorheen glippen.

Een bacil is veel te klein om te zien, en hij maakt helemaal geen geluid. Hij zwaait niet en hij klopt ook niet aan. Hoe ontdekt je lichaam dan een bacil die stiekem naar binnen sluipt?

Je lichaam heeft helpers die witte bloedcellen heten. Dat zijn kleine bewakers die met je bloed meereizen. Witte bloedcellen gaan dag en nacht naar elk plekje van je lijf, en ze blijven bewegen, zodat ze alles kunnen vinden wat er niet hoort.

Elke bewaker controleert dingen door ze aan te raken. Aan zijn buitenkant zitten heel veel kleine voelsprietjes, en hij botst zachtjes tegen alles wat hij tegenkomt. Met die voelsprietjes voelt hij de vormpjes op de buitenkant van elk ding.

Je eigen lichaamscellen dragen allemaal dezelfde speciale vormpjes op hun buitenkant, net als een team in dezelfde shirts. Voelt een witte bloedcel die vormpjes, dan weet hij dat de cel bij jou hoort en laat hij hem met rust. Nu botst een witte bloedcel tegen de bacil uit je geschaafde knie. Denk jij dat de bacil ook die vormpjes draagt?

Nee, de bacil draagt ze niet. Een bacil is een ander levend ding, dus hij heeft vreemde vormpjes die jouw lichaam nooit maakt.

Die vreemde vormpjes drukken op een heel nieuwe manier tegen de voelsprietjes. Dat nieuwe gevoel vertelt de witte bloedcel dat er een vreemdeling is. En zomaar heeft je lichaam de bacil ontdekt, ook al kan niemand hem zien.

Witte bloedcellen. Je witte bloedcellen voelen aan de buitenkant van alles waar ze tegenaan botsen, en als ze vormpjes vinden die je eigen cellen nooit dragen, weten ze dat er een bacil naar binnen is geslopen.

Slaap lekker vannacht, en weet dat je kleine bewakers binnen in je de wacht houden.