Waarom heeft de maan grote ronde gaten?

Kijk op een heldere avond eens naar de volle maan. Van ver weg ziet hij er glad en rond uit. Maar van dichtbij zit de maan vol ronde gaten. Sommige zijn piepklein, andere zijn reusachtig.

Misschien heb je wel eens je vinger in het zand gedrukt. Dan maak je een klein rond kuiltje. De maan heeft zulke kuiltjes, alleen veel groter. Waarom heeft de maan eigenlijk grote ronde gaten? Laten we het samen ontdekken.

Ver weg in de ruimte vliegen heel veel stenen rond. We noemen ze ruimtestenen. Dat zijn stenen die in hun eentje door de ruimte suizen. Sommige ruimtestenen zijn zo klein als een kiezeltje, andere zo groot als een berg.

Lang geleden vlogen er heel veel ruimtestenen naar de maan. Ze gingen sneller dan een raceauto of een vliegtuig. Onderweg remde niets ze af. Wat denk jij dat er gebeurt als er eentje bij de maan aankomt?

Boem! De ruimtesteen knalt op de grond van de maan. Hij komt zo hard neer dat hij een groot gat in de grond slaat. Hoe groter de ruimtesteen, hoe groter het gat.

Bij die klap vliegen stof en steentjes naar alle kanten weg. Ze spatten rondom weg, in een kring. Door die kring wordt het gat rond. Het lijkt op de spetters als je een steen in een plas gooit.

Zulke botsingen gebeurden steeds opnieuw. Nieuwe ruimtestenen knalden vlak naast oude gaten neer, en soms zelfs erin. Zo raakte de maan helemaal vol gaten, grote en kleine.

Op de maan is geen wind en geen regen die de gaten opvult. Daarom blijven de gaten precies zoals de ruimtestenen ze hebben achtergelaten. Zo liggen ze er al heel lang.

Ruimtestenen. Lang geleden knalden ruimtestenen op de maan en sloegen er grote ronde gaten in.

Zwaai de volgende keer maar naar al die ronde gaten van de maan, en slaap lekker.