Hoe zou de hemel eruitzien vanaf de maan?

Denk aan een zonnige dag waarop je omhoog kijkt naar de hemel. Voel de warme zon op je wangen. Boven je is de hemel licht en blauw.

Stel je nu voor dat je op de maan staat, op zacht grijs stof. Je legt je hoofd in je nek en kijkt omhoog. Hoe zou de hemel eruitzien vanaf de maan?

Om onze aarde zit overal lucht, als een zacht dekentje. Die lucht bestaat uit piepkleine stukjes, veel te klein om te zien. Het zonlicht schijnt door al die lucht naar beneden.

Het zonlicht botst tegen die piepkleine stukjes lucht. Zo verstrooien ze het licht. Verstrooien betekent dat ze het licht alle kanten op laten stuiteren. Het verstrooide licht maakt onze hele hemel blauw.

Op de maan is het anders. De maan heeft helemaal geen lucht, zelfs geen klein zuchtje. Als de zon daar schijnt, welke kleur denk jij dat de hemel dan heeft?

De hemel is zwart, zo zwart als de donkerste nacht! Zonder lucht is er niets dat het zonlicht verstrooit. Er stuitert geen blauw licht rond, dus de hemel blijft zwart, ook overdag.

In de zwarte hemel is geen blauw licht dat de sterren verstopt. Daarom schijnen de sterren daar ook overdag. Op aarde verstopt het verstrooide blauwe licht ze voor ons.

De grond in de zon is zo fel verlicht dat je je ogen moet dichtknijpen. Door dat felle licht kun je de sterren moeilijk zien. Stap in de schaduw van een grote rots, en daar zijn ze.

Vanaf de kant van de maan die naar ons toe kijkt, zie je ook onze aarde. Ze hangt in de zwarte hemel als een grote blauw-witte knikker. De aarde straalt omdat de zon erop schijnt, net zoals de zon de maan voor ons laat stralen.

De maan heeft geen lucht, dus niets kan het zonlicht verstrooien, en de hemel ziet er zwart uit. In die zwarte hemel schijnen sterren, ook overdag.

Grijs stof ligt stil onder de felle zon. Daarboven strekt de zwarte hemel zich ver en wijd uit. De sterren schijnen rustig, en onze blauwe aarde straalt tussen hen in.