Hoe kan je neus ruiken wat we vanavond eten?

Stel je voor: je speelt met je blokken. Opeens komt er een warm, lekker luchtje uit de keuken. Snuif maar eens rustig, zo. Je weet al dat het soep is, nog voor iemand iets zegt!

Niemand liet je de pan zien. Je hebt niet gegluurd en niet geproefd. Hoe kan je neus dan ruiken wat we vanavond eten? Kom, we volgen dat luchtje en zoeken het uit.

Warm eten laat kleine stukjes los die omhoog zweven. Die stukjes zijn veel te klein om te zien. Samen maken ze de geur van het eten. Een geur is het luchtje dat iets om zich heen verspreidt.

Daarna neemt de lucht de geur mee door het huis. De lucht beweegt steeds, dus de zwevende stukjes gaan mee. Al snel komt de geur van de soep zo naar jou toe.

Nu adem je in, en de lucht glijdt je neus in. Als je snuift, trek je extra lucht naar binnen. Zo komt er meer geur mee, en ruik je het sterker.

Hoog in je neus zit een klein plekje dat die zwevende stukjes opvangt. Stukjes van soep voelen voor dat plekje anders dan stukjes van toast of van een appel. Zo weet het plekje welke stukjes er binnenkwamen. Wat denk je dat je neus daarna doet?

Je neus stuurt snel een berichtje naar je hersenen. Het berichtje vertelt welke stukjes er binnenkwamen. In een oogwenk is het er.

Je hersenen onthouden luchtjes van vroeger. Op een andere dag heb je ook soep geroken, en die heb je toen opgegeten. Dus je hersenen herkennen het luchtje en weten het meteen. Soep vanavond!

Ons bijzondere woord van vandaag is geur. Eten verspreidt geur, je neus vangt die op, en je hersenen herkennen dat eten.

Slaap lekker, kleine snuffelaar, en dat je morgen weer iets lekkers mag ruiken.