Faelo en de Vergeten Wens

Diep in een oud, betoverd woud begon de avond heel zachtjes te ademen. Tussen de takken hingen duizenden dauwdruppels… en elke druppel glansde als een piepklein sterretje. Het was stil. Maar het was een vriendelijke stilte, zo'n stilte die je een knuffel lijkt te geven.

De bloemen langs het mospad neurieden zacht een liedje. Geen woorden — alleen een warme, zoemende toon, als een wiegelied dat de bomen zelf hadden geleerd. De varens wiegden mee. En de hele bosbodem leek even adem te halen, langzaam, heel langzaam.

Boven een veld van klokjesbloemen zweefde een klein lichtje. Niet een vuurvliegje… nee, dit lichtje had vleugeltjes zo dun als een blaadje, en een glimlach zo warm als de lente. Het was Faelo, het elfje van het woud.

Faelo was niet groter dan een eikel. Zijn vleugels glinsterden in alle kleuren van een zeepbel, en achter hem aan dwarrelde een spoor van zilveren stof. Hij gleed van bloem naar bloem en groette ze stuk voor stuk. "Goedenavond," fluisterde hij telkens, lief en zacht.

De bloemen bogen hun kopjes als hij langskwam. De paddestoelen knipoogden met hun spikkels. Want iedereen in het woud hield van Faelo… omdat hij altijd tijd had voor een vriendelijk woord, hoe klein het ook was.

Maar die avond hing er iets anders in de lucht. Faelo bleef stil hangen boven een tak en spitste zijn oortjes. Ergens, ver weg tussen de varens… hoorde hij een geluidje dat hij nog nooit eerder in zijn woud had gehoord.

Het was geen liedje. Het was geen lach. Het klonk klein, en zacht, en een beetje verloren — als een zucht die de weg naar huis niet meer wist. Faelo's vleugeltjes trilden. Wat… of wie… kon dat toch zijn?

Hij keek omhoog naar de eerste ster die door de bladeren piepte. "Ik ga eens kijken," fluisterde hij tegen zichzelf. "Niemand mag zich verloren voelen in mijn woud. Niemand."

En zo gleed Faelo zachtjes door de avondlucht, een klein zilveren lichtje tussen de donkere bomen. Het zoemende bloemenliedje ging met hem mee… alsof het woud zelf hem de weg wilde wijzen.

Stapje voor stapje, blaadje voor blaadje, kwam het geluidje dichterbij. En toen — achter een grote, bemoste boom — zag Faelo iets dat hij nog nooit had gezien. Iets zachts. Iets wat zat te wachten in het donker.

Daar, op een dikke wortel, zat een klein meisje. Haar knietjes waren opgetrokken, haar wangen waren bleek in het maanlicht, en in haar grote ogen blonk iets wat op een traan leek. Ze keek naar haar handen… en zei geen woord.