Elova's Gouden Droom

Toen de laatste vogel was gaan slapen en de maan zacht boven de daken hing, gebeurde er iets heel bijzonders. Tussen de sterren door zweefde een klein lichtwezentje… zo zacht en zo warm als een zonnestraaltje dat verdwaald was geraakt in de nacht.

Haar naam was Elova. Ze droeg een gloed van vloeibaar goud om zich heen — een gloed die nooit prikte, nooit te fel scheen, maar altijd precies warm genoeg was. Waar zij langs gleed, werd de duisternis een beetje zachter.

Elke nacht maakte Elova haar ronde langs de slapende kindjes. Ze gleed door open ramen, langs gordijntjes die zachtjes bewogen, en boven bedjes waar kleine voetjes onder warme dekens lagen weggekropen.

Bij ieder kindje hield ze heel even stil. Ze liet een druppeltje goud op hun voorhoofd vallen — zo klein, zo licht — en fluisterde: „Slaap maar lekker… ik waak over je dromen.” En dan gleed ze weer verder, geruisloos als een veertje.

Maar vannacht… vannacht was er iets anders. Ergens in een huisje aan het eind van de straat brandde nog een klein lampje. En achter het raam van dat huisje was een bedje… waarin niemand sliep.

Elova bleef zweven, midden in de lucht, en keek naar binnen. Daar lag een klein jongetje. Zijn ogen waren wijd open. Hij hield zijn dekentje stevig vast, helemaal tot aan zijn kin, alsof het hem kon beschermen.

Telkens als hij zijn oogjes dichtdeed, schrok hij weer wakker. Hij draaide zich om, en weer terug. Hij gluurde naar het raam, en daarna snel weer weg — alsof daar iets was waar hij liever niet naar keek.

Elova kwam dichterbij, heel voorzichtig. En toen hoorde ze het ook. Een zacht, naar geluid bij het raam… een tikje, en nog een tikje. Tik… tik… alsof er iets buiten aan het glas klopte.

Het waren de nare dromen. Schaduwige, fluisterende dingetjes die in de nacht rondzwierven en bij de ramen van kindjes klopten, op zoek naar wie er nog wakker lag. En dit kleine jongetje… die durfde zijn ogen niet meer dicht te doen.

Elova's gouden hartje werd warm van medelijden. Niemand zou bang in het donker moeten liggen — niemand. En toen wist ze het: dit kleine jongetje had iets heel bijzonders nodig. Een cadeau… zoals ze nog nooit aan iemand had gegeven.

Ze haalde diep adem, liet haar gloed nog een beetje zachter worden, en gleed door het open raampje naar binnen. De kamer vulde zich langzaam met een warm, gouden schijnsel… zo zacht, dat zelfs de nare dromen bij het raam even stilvielen.