Senni, Wirri en het Gebroken Sterrenkistje

De zon was net achter de heuvels gegleden. Over het bos viel een zacht, blauw avondlicht… stil en warm, als een deken van schemering. Ergens onder een oude wortelboom werd het langzaam tijd om te gaan slapen.

Daar woonde een klein kaboutertje. Haar naam was Senni. Ze had een rood mutsje, ronde wangetjes… en handjes die altijd graag iets maakten of repareerden.

Senni hield het allermeest van de avond. Dan werd alles zacht en rustig. De krekels begonnen heel zachtjes te zingen, en de eerste sterren zouden zo aan de hemel verschijnen — één voor één, als kleine waakvlammetjes.

Maar vanavond… was er iets anders. Senni keek omhoog naar de donkere lucht en wachtte. Ze wachtte op het eerste sterretje. En ze wachtte… en wachtte nog wat langer.

Er kwam geen enkel lichtje. De hemel bleef leeg en helemaal donker. „Dat is vreemd,” fluisterde Senni zacht in zichzelf. „Waar zijn alle sterren toch gebleven?”

Ze trok haar warme jasje aan en stapte naar buiten, het mos op. Het gras was koel en een beetje vochtig onder haar blote voetjes. Boven haar… niets dan stille duisternis.

Senni liep langs het kabbelende beekje. Ze luisterde naar het water dat over de gladde steentjes gleed. Maan en sterren — die hoorden er toch altijd te zijn? Zonder hen voelde de nacht ineens zo… leeg.

En toen, tussen de varens, zag ze iets glanzen. Iets kleins. Iets glads. Het lag half verstopt onder een paar bladeren, en het glom een heel klein beetje in het donker.

Voorzichtig schoof Senni de bladeren opzij. Haar adem stokte even. Daar, in het mos, stond een klein houten kistje… versierd met zilveren krullen die zacht oplichtten.

Het kistje was niet groter dan haar beide handjes samen. Senni knielde erbij neer. Heel zachtjes legde ze haar vingertoppen op het koele deksel… en ze voelde het zachtjes trillen, alsof er iets binnenin ademde.

„Wat zou hier toch in zitten?” fluisterde ze. Ze tilde het kistje voorzichtig op. Het was lichter dan een veertje… maar van binnen rinkelde het zacht, als ijspegeltjes die tegen elkaar tikken.

Senni droeg het kistje terug naar een open plekje in het mos. Daar ging ze zitten, met het kistje veilig op haar schoot. Haar hartje klopte van nieuwsgierigheid. Heel langzaam… opende ze het deksel een klein stukje.