Caleo Junta Conchinhas
Klaar om te beluisteren· Hoofdstuk 1 van 3
Caleo Junta Conchinhas
2+9 minpt
Klaar om te beluisteren
0:00
8:30
Hoofdstukken
  • 1O tesouro da maré baixa2:55
  • 2As pincinhas atrapalhadas2:42
  • 3Juntar juntinhos2:53
Gesynchroniseerde tekst

Tekst van het verhaaltje

O tesouro da maré baixa
Caleo Junta Conchinhas

O sol ainda estava baixinho quando Caleo saiu do seu buraquinho na areia. A maré tinha ido embora e deixado um tesouro espalhadinho por todo o lado. Conchinhas… dezenas delas, molhadinhas, a brilhar como se tivessem estrelinhas por dentro. Caleo abriu as pincinhas, cheirou o ar salgado e andou de ladinho, de ladinho, bem depressinha.

A primeira conchinha era rosinha por dentro, como o céu bem cedinho. Caleo pegou nela com muitíssimo cuidado — plim! — e guardou-a debaixo do braço. A areia molhada fazia cócegas nas patinhas dele. Atrás, bem atrás, o mar respirava devagarinho, como quem ainda não acordou de todo. Uma já estava. Faltavam muitas, muitas mais.

A segunda tinha risquinhas: branca, castanha, branca, castanha. Parecia mesmo um pijaminha de conchinha! Caleo virou-a ao contrário e uma gotinha de água fresquinha escorregou lá de dentro, direitinha para o nariz dele. Ele riu-se sozinho, com aquele riso de bolhinhas dos caranguejos. Depois, muito sério, arrumou-a ao ladinho da rosinha.

A terceira era a mais especial de todas. Grandinha, esbranquiçada, com um biquinho redondo e liso. Caleo encostou-a à cabeça e ficou quietinho… quietinho… Lá dentro havia um barulho de mar! Um sussurro fundo e morno, como se o oceano inteiro estivesse a dormir escondido ali dentro. Caleo nem se atreveu a respirar.

— Uau! — disse Caleo, aos saltinhos. — Esta é para o Corien! Ele é tão tímido que nunca pede nada a ninguém… e ninguém precisa de ouvir o mar mais do que um cavalo-marinho. Vou levar-lhe todas. Todas, todas, todas! Vai ser a maior surpresa deste fundo do mar inteirinho!

Só que as pincinhas do Caleo eram muito atrapalhadas. Ele apanhou a rosinha — e ela escorregou. Apanhou a listradinha — e ela saltou para longe. As conchinhas rolavam pela areia como se estivessem a brincar às escondidas. E Caleo corria atrás delas de ladinho, sempre de ladinho, sem parar nem um segundinho.

Warmnest— 1 / 6 —
Beoordeling van het verhaaltje
0.0
0 beoordelingen
5 0
4 0
3 0
2 0
1 0
Jouw beoordeling

Tik op een ster om het verhaaltje te beoordelen

Reacties

Reacties

Reacties

0 recensies

Meld je aan om een recensie achter te laten

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties schrijven — zo houden we een warme en veilige sfeer.

Voor wie dit verhaaltje leuk vond

Vergelijkbare verhalen

Vergelijkbare verhaaltjes

Rustige verhaaltjes met dezelfde sfeer — over vriendschap, de duisternis en de zachte stemmen van het nachtelijke bos.